Gek op de Minions

minion 01 minion 02

Ik ben helemaal wauws van de Minions.

Deze vrolijke, gele snuitermannetjes zijn te zien in Verschikkelijke Ikke 1 & @. En afgelopen zomer is er een geheel eigen Minionfilm uitgekomen. Uiteraard zijn vriendlief en ik hier naar toe geweest.

Gevolg, brillentjes dragen zoals een échte Minion dat doet 😂

minion

Wisselvallige weken

Afgelopen weken is voor mij heel onrustig geweest, in de zin van, ik weet soms niet zo goed waar ik het af en toe moet zoeken.

Ik wil dolgraag van alles doen. Ben soms 3 á 4 dagen lekker bezig geweest met van alles. Ja, ik weet dat sommige mensen nu met hun ogen gaan rollen 🙂

Maar soms het ik van die dagen dat ik vrij weinig doe en nergens zin in heb. Ik kan maar geen regelmaat vinden. Gelukkig hebben we de hulp van alle lieve mensjes van het Revalidatie traject. Althans, ik ben bezig met intake gesprekken. A fijn, Donderdag 25 juni ga ik het plan de campagne horen en kijken waar ik mee geholpen kan worden. Zelf gaat mij voorkeur uit naar de Ergotherapie en Fysiotherapie.

Hoe kan ik mijn lichaam fitter laten worden met de juiste aanmoedigingen (en wat is de juiste manier, ook héél belangrijk) en in welke mate kan en mag ik mezelf en lichaam belasten. Ik merk zelf dat ik maar eigenlijk een paar uur (2 á 3 uur) een activiteit kan volhouden en dat ik daarna echt een uurtje of misschien wel 2 uur mijn rust moet pakken. Dit is echt iets wat ik echt niet kan. Ik vind dat ik zelf eigenlijk niet stil kan zitten (als is het met mijn moeder boodschappen doen of naar mijn zus toe fietsen of slenteren met vrienlief in de stad). Maar na die 2 á 3 uur ben ik bek af.

Om het nog wat duidelijker te verwoorden ben ik diverse keren “De Lepeltheorie / The Spoon Theory” tegen gekomen. Deze theorie is door een meid geschreven die de ziekte van lupus heeft. Dit is een auto-immuunziekte. Ik denk dat als je dit gelezen hebt, een beetje beter kan begrijpen hoe het is om chronisch ziek te zijn.

“Mijn beste vriendin en ik zaten te kletsen in een cafetaria. We aten patat met saus en zoals gewoonlijk was het al erg laat. We brachten tijdens onze studie veel tijd door in cafetaria, zoals de meeste meiden van onze leeftijd. Meestal werd er dan gepraat over jongens, muziek of gewone dagelijkse dingen die op dat moment heel belangrijk leken. We waren nooit echt serieus over wat dan ook en zaten meestal te giechelen.

Continue reading »

Klein, lief, groen-geel monstertje

Vandaag was ons laatste ritje. Een ritje zoals elke woensdag avond. Vanaf huis, mij ophalen om te gaan boogschieten, daarna mij terug brengen naar huis.

De afgelopen drie jaar was jij ons maatje. Je bracht ons elke keer weer op plaats van bestemming. Mankeerde nooit wat. Ja 1 keer, een lekke band op de parkeerplek voor het huis, maar dat vergeven wij je. En voor je check-up, dat was even een duit doen in het zakje, maar ach, je deed zoveel voor ons. Die 77.000 km die wij samen hebben doorgebracht. De eerste echte auto van ons.

Vriendlief die maar niet kon onthouden waar de tankdop zat, whaha.. Schatje, die zat aan de bijrijders kant 😉

Even op een doordeweekse avond op en neer naar Den Helder om daar iets op te halen wat we gekocht hadden via Marktplaats. Even op en neer naar België om spullen op te halen bij de bogenwinkel. Vele 3D wedstrijden van het boogschieten in Gemert, de Veluwe, zelfs op het oude terrein van Kloontje het reuzenkind. Alle andere ontelbare ritjes door heel Nederland, even koekeloeren op de Duitse snelwegen (vanwege de ritjes naar de familie in Groningen). Zelfst het enge dorpje in Duitsland was voor jou peace of cake. Overal ging jij met ons mee en liet jij ons niet in de steek.

We zullen je nooit vergeten en als we een broertje van je zien rijden, zullen we aan je denken.

Lief, lief autootje. Bedankt dat jij er weer altijd voor ons was.

Groen-geel monstertje