Ken je dat gevoel?

Je moet iets doen, waarbij iemand meekijkt. Ik krijg dan gelijk al de kriebels. Ik kan er soms zelfs angstig van worden. Maar ja, ze kijken niet voor niks mee. Het is blijkbaar wel nodig. Ik kan er niet echt tegen als mensen mee kijken als ik iets belangrijks doen. Waar ik ook niet tegen kan, is spreken in het openbaar. Een presentatie houden als er veel ogen op mij gericht zijn, dat vind ik erg “eng”. Van toetsen maken op school word ik naar en zelfs een beetje ziekjes. Bij alles word ik klammig, krijg natte handjes en mijn hartslag voel ik in mijn hele lichaam. Rikketik, Rikketik en dan supersnel.

Ik word al super zenuwachtig als ik al moet denken om iets in het openbaar te gaan doen. Een bezoekje aan de huisarts is niet overbodig. Als ik binnen kom, groet hij mij met een lach. “Wat kan ik voor je doen?””Ik denk dat ik last heb van faalangst.” De huisarts kijkt mij aan en vraagt waarom ik dit denk. “Nou als ik een toets moet maken of een test moet afleggen of een sollicitatiegesprek wil voeren, dan wordt ik ziek van de zenuwen, mijn hartslag slaat op hol en het zweet loopt langs mijn rug.

“Ik heb hier een perfect middeltje voor. Propranolol. Dit zorgt ervoor dat je hartslag vertraagd, de bloeddruk naar beneden gaat en vermindert de zuurstofbehoefte van het hart. Hierdoor is je lichaam een beetje in “zen” stand. Dan moet je nog wel even je hoofd op orde houden, maar fysiek moet het wel goed komen.

Bij de eerstvolgende gelegenheid ga ik die pilletjes wel even gebruiken. Rijlessen. Hier ben ik al een tijdje mee bezig. Afrijden vind ik echt super spannend, maar rijden kan ik wel. Maar laat dat maar even zien aan iemand. Dan is er weer ‘e’en paar strenge ogen op je gericht. Die zeggen onderweg helemaal niets over je rijden. En daar kan ik mij dan weer een beetje druk over maken. Ik heb wel speciaal een faalangst examen aangevraagd. De rij examinator heeft dan meer tijd voor je. Vooraf krijg je meer tijd om tot rust te komen. Het examen wordt besproken. Niet precies de details, maar wel hoe het zal verlopen. Diegene vraagt ook nog even aan mij, hoe hij het gemakkelijker voor mij kan maken. Als die maar een beetje tegen mij aan gaat praten, moet dat wel goed komen (mede door die pilletjes hoop ik dan).

Bij de rijlessen neem ik 1 pilletje van tevoren in. Ik heb wel het gevoel dat die pilletjes werken. Ik kan mijzelf hierdoor een beetje rustiger krijgen. Niet dat Snorremans mij angstig maakt. In tegendeel, ik kan het goed vinden met Snorremans. We kletsen honderd uit, maken grapjes, delen zelfs snoepjes onderweg en kletsen over de bijen die hij houdt als “bijbaantje”.

Het is niet erg als je het niet in 1 keer haalt, maar balen doe je wel zeker. En naar mijn idee, als je faalangst  hebt, wordt het de volgende keer wel weer super spannend. Ga ik het dan wel halen? En zullen de andere weggebruikers wel normaal rijden. Die hebben tenslotte al een rijbewijs, dus die moeten wel “goed” kunnen rijden. Mijn hoofd maakt mij gek. En stop daar dan maar eens mee.

En wat ik ook erg vind, is dat je het moet vertellen aan je vrienden, kennissen en familie die weten dat je iets speciaals moet doen. Dan vragen ze: “Heb je het gehaald? “Nee, helaas”. “De volgende keer beter.” Ja een volgende keer beter. Maar echt motiverend is het niet. Althans, ze bedoelen het goed en dat vind ik wel fijn, maar mijn angst neemt hierdoor niet af.

Ik heb de laatste keer besloten om tegen niemand, maar dan ook echt niemand iets te vertellen, zelfs vriendlief of mijn moeder niet. Omdat ik bang ben dat ik weer mezelf en een ander teleurgesteld heb. En ik weet ook wel dat je niemand teleurstelt (behalve mijzelf). Maar toch.

Ik heb de laatste rijlessen bij twee verschillende rij instructeurs genomen. Niet dat ik Snorremans slecht vind. Nee, echt niet. Ik wilde wel weten wat een andere rij instructeur van mijn rijden vind.

Ik mag rijden bij iemand die speciaal op faalangst is getraind. Wist niet eens dat sommige rij instructeurs dit hadden. Maar goed, ik heb 4 uur bij “grote meneer” gereden. Hij is namelijk 1.94 lang. Bij hem had ik ook een fijn gevoel met rijden, en is toch weer een extra training om bij een wildvreemde te rijden. Ook hij had nog puntjes van kritiek, ik moest meer vooruit kijken en ietsje meer letten op de dode hoek. “Het zit er wel in, maar je moet het dan wel doen”. Hij gelooft er wel in, althans, dat denk ik dan maar. Hij heeft het niet uitgesproken.

De 11 van de 11. De dag dat ik weer mag afrijden. Ik neem bij het opstaan alvast 1 “kalmerings–pilletje”. Voor het afrijden heb ik nog 1 uurtje les. Naar mijn idee ging dit wel goed. Ik heb nog even de bijzondere verrichting “straatje keren” gedaan en dat ging prima. Op naar het CBR.

Bij het CBR moet ik de auto in examenstand parkeren. Dat wil zeggen, achteruit parkeren in een vak. Ik ben waarschijnlijk te druk in mijn hoofd, dat ik 1 keer extra moet steken wil ik de auto goed hebben geparkeerd. Ach, als het straks maar wel goed gaat. We zijn eigenlijk ruim 15 minuten te vroeg. En ik heb echt een hekel aan wachten. Zeker als ik moet wachten in een wachtruimte. Bah. Je kunt geen kant op en bij mij gieren de zenuwen dan door mijn lijf.

Er zijn zo rond de 12 tafeltjes en iedereen heeft een plekje gevonden. Alleen mijn examinator heeft zich nog niet laten zien. Oh jee, oh jee, oh jee. Ik kijk mijn instructeur bedenkelijk aan. Pas als iedereen is vertrokken, komt mijn examinator ons ophalen. Pfffff. Hij is er. Gelukkig. Als we plaats hebben genomen op de stoelen, begint die zijn praatje. Eerst algemeen, controleren of ik, ik wel ben. Jup ik ben ook echt ik en dat staat in mijn paspoort. Hij vraagt waarom ik de faalangst examen heb en of ik mij “gezond gespannen” of “extreem gespannen” voel. Ik voel met ietsie pietsie meer gespannen als gezond gespannen. Het is lastig uit te leggen, maar hij knikt begripvol. Ook vraagt hij of ik nog vragen heb over het te rijden examen en of ik een bepaalde volgorde wil. Ik besluit om te vragen om eerst de snelweg op te gaan en daarna pas de wijk in en de bijzondere verrichtingen te doen. Hij vindt dat goed en gaat hier rekening mee houden.

Eenmaal in de auto start ik de auto en ga rustig het parkeer terrein af. Hij stuurt mij naar de A44 richting Amsterdam. Ik mag bij afslag 5 (Sassenheim) eraf. Daarna weer de snelweg op en dan de afslag Oestgeest Noord eraf (als ik het mij goed herinner. Waar we daarna gereden hebben, kaan ik kan mij niet meer herinneren. Ik ben nooit zo goed geweest in het onthouden van de weg.

Ik moet in een straatje ergens keren en zie dat er links een paar parkeerplekken zijn. Ik rijd de auto naar links en daarna weer de weg terug. Ik moest ook ergens links af, maar ik was (heel dom) de ingang rechts aan het zoeken. Ik reed toen de linker straat voorbij en het gaf gelukkig niks. De volgende links dan maar.

Verderop ook nog een ander parkeerplaatsje opgereden en daar heb ik de auto achteruit vak geparkeerd. Ik vraag nog wel even aan de examinator of ik daar even mag pauzeren. Niet dat ik mij niet goed voel, maar om gewoon even de rust te nemen. Gespannen blijf ik toch wel. Na een paar slokjes water voel ik mijzelf weer goed genoeg om de weg op te gaan. Dan maken we de terugweg naar het CBR. Vlakbij, bij een zebra, zie ik een overstekende vrouw met zwart wit hondje een beetje te laat. Ik kan wel op tijd remmen, maar ik zie wel mijn examinator een beetje uit zijn stoel komen. Kut de stressfactor schiet gelijk omhoog. Ik maak mij te veel druk, maar ja, ik moet toch terug.

Eenmaal bij het CBR aangekomen, parkeer ik de auto vooruit in een vak. Stap ik uit en loop samen met mijn instructeur en de examinator naar het CBS gebouw. Als we daar zijn aangekomen, zit de hele zaal weer vol met nieuwe afrijd(st)ers. Ik hoor mijn examinator nog zeggen “en nu zitten er wel veel mensen”. Ik hoorde dat en dacht: “Ow jee, nu gaat iedereen horen dat ik gezakt ben. En dat vind ik zo kut als anderen dat horen”.

We nemen plaats op de stoelen en hij geeft mij een had. Ik ben even helemaal verbaasd. Ik vraag nog even of hij dat wel meent. Zegt hij: “Ik kan ook wel zeggen dat je gezakt bent hoor, als je dat liever hoort. Nee natuurlijk niet. Hij zei: “Je hebt netjes en goed gereden, je bent geslaagd. Gefeliciteerd”. Mijn instructeur feliciteert mij ook gelijk en ik mag mijn handtekening zetten op zijn tablet. Dit resultaat wordt naar de desbetreffende instantie toegestuurd en ik kan vandaag gelijk mijn rijbewijs aanvragen.

Als we terug naar de lesauto rijden, ben ik zo opgelucht. Ik kan het eigenlijk niet bevatten. Ik ben gewoon geslaagd. Ik moet helaas wel plaatsnemen op de bijrijdersstoel. Ach wat geeft het, over een paar dagen mag ik zelfstandig rijden. Zonder Snorremans, zonder iemand naast mij die extra kan ingrijpen. Ik heb voor Snorremans nog een kleinigheidje voor hem meegenomen. Een tas met daarop een aantal geplakte nepsnorren, een mok met een snor en een doosje autodrop “Total loss”. Hij bedankt mij en ik stap uit bij het station.

Vanmiddag wist niemand weet nog van mijn geslaagde examen (enkel 1 tante). Het was de bedoeling dat ik dit geheim ging houden zodat ik, zodra ik mijn rijbewijs heb, mijn vriendlief ging vragen of we gingen uiteten. Met alleen 1 voorwaarde, Ik rijd er naar toe!!!. Maar ik kan dit toch niet voor mij houden. Vanavond in de auto heb ik met een big smile verteld dat ik voor mijn rijbewijs geslaagd ben. Hij geloofde het de eerste paar keer niet, maar toen ik hem de brief liet zien, geloofde hij mij toch. Hopelijk kan ik morgen al mijn rijbewijs ophalen en anders vrijdag.

Laat het rij avontuur maar beginnen.

rijbewijs

6 thoughts on “Ken je dat gevoel?

    • Dank je wel. Dat moet wel gaan lukken. Ik ga hem zo ophalen en Iwan komt vanavond al met de auto naar mij toe rijden, zodat ik mijn allereerste ritje mag maken

        • Haha, het ritje van huis -> vriendlief ging goed. Ben niet achterop andere auto’s geknalt. 😀

          Een Ford Focus is wel een hééééééél andere auto als mijn lesautootje, de Opel Corsa. Inparkeren gisteravond bij de chinees was ook een eitje. Die stond in 1 keer goed in het parkeervak, precies tussen de parkeerlijntjes. 😉

          Vandaag ritje ziekenhuis samen met schoonpapa, ben benieuwd hoe hij is in de auto … neem wel een pilletje vooraf >.<

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *