21. Laatste dag: Dokkum – Leeuwarden

De laatste dag, de laatste loodjes, het laatste energie, de laatste paar stappen.

Na vier dagen gelopen te hebben, is het einde in zicht. Ik hoef nog “maar 28 km” te lopen.

Van Dokkum naar Leeuwarden, maar ik ben kapot, ik ben op. Ik ben al zo ver gekomen het laatste stukje moet mij toch ook wel lukken? Deze dag heb ik gelopen samen met de twee mannen van de slaapkamer. Ze hebben mij al eerder op sleeptouw genomen en met hun wandelen is echt een eitje. Ze lopen gewoon fluitend 5 km per uur. Ze hoeven toch niet als eerste binnen te zijn en hun motto – ‘Ik heb toch betaald voor de hele dag’.

Vandaag is wel het slechte weer. Het regent geregeld, ik heb dan ook maar mijn poncho aangetrokken. Deze dag loop ik ik echt met verstand op nul, ik geniet niet eens van de omgeving. Ik heb maar 1 doel in mijn hoofd, en dat is die finish. Mijn doel halen, laten zien dat ik die 220 km kan lopen. Dat ik de uithoudingsvermogen en kracht heb om hem te halen.

Af en toe wordt ik door mijn pap gesmst en gebeld met waar ik loop. Op een gegeven moment kwam ik het speciale Elfstedentocht bruggetje over, mijn vader belde en vanaf daar moest ik nog een aardig eindje wandelen.  Als je dan later weer wordt gebeld waar je dan uithangt is dat een beetje irritant, volgens mij was het nog dat ik een aardig eindje. Ik moest lopen een km of 8 en veel tijd had ik niet meer. Maar ik realiseerde mij dat niet. Ik heb nog een stukje verkeerd / afgesneden / ander gelopen dan de rest.

Toen ik net Leeuwarden was ingelopen kwam vanuit een straat voor mij mijn vriend aangelopen. Ik was helemaal verbaasd, wat doe hij hier nou? Ik vergat de pijn in mijn benen en voeten en rende naar hem toe. Ik was helemaal blij, hij bleek vanaf de finish mij gehaald te hebben, zijn ze (even later kwamen mijn moeder en vader ook aangelopen) mij tegemoet komen lopen. Gewoon om mij over de finish te slepen. Ik was helemaal verbaasd, ze hebben wel 3 km gelopen, dus ik moet nog 3 km tot de finish. Maar op de één of andere reden voelde ik helemaal niks meer. En op een gegeven moment staan er twee mensen op een brug te zwaaien, naar mij? Ja, naar mij. Blijkt het mijn schoonvader en mijn schoonbroer te zijn. Nou gekker moest het niet worden. Met z’n allen terug naar de finish gelopen.

Er stonden nog meer wandelaars “medewandelaars” binnen te halen. Wat een gezellig feestje. Werd gefeliciteerd met het behalen van de Elfstedentocht. Tegen het laten zien van mijn stempelkaart kreeg ik mijn welverdiende Elfstedentocht kruisje.

Poeh, wat een week, wat een maanden aan training. Het is voor het goede doel geweest. MIJZELF!.

(foto’s volgen nog)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *